Apk-nın içindəki tələ

[agnellaoral]

Səhər tezdən oyandım, günəş pəncərədən girirdi. Uzandım, telefonumu götürdüm, sosial şəbəkələrə baxdım. Dostlar şəkillər paylaşmışdı, biri tətildə, biri yeni maşında, biri sadəcə səhər yeməyində. Hamının həyatı gözəl görünürdü, mənimki isə... İşə getməli idim, getmək istəmirdim. Altı aydır eyni işdə işləyirdim, eyni işləri görürdüm, eyni insanlarla danışırdım. Darıxdırıcı idi, çox darıxdırıcı.

İşə getdim, gün keçdi, axşam evə qayıtdım. Yenə eyni. Yemək yedim, televizora baxdım, heç nə maraqlı deyildi. Telefonu götürüb internetdə gəzməyə başladım. Bir reklam çıxdı: "mostbet azerbaycan apk yüklə, uduşları qazan". Dayandım, baxdım. Rəngarəng idi, cazibədar idi. Düşündüm, bəlkə yükləyim, baxım nədir? Axı vaxt keçirərəm. Apk-nı yüklədim, qurdum, açdım.

İçəridə nələr var idi? Oyunlar, mərclər, rənglər, işıqlar. Gözüm qamaşdı. Qeydiyyatdan keçdim, mostbet azerbaycan apk məni içəri buraxdı. Pul yüklədim, az idi, çox deyildi. Başladım oynamağa. İlk uduşum gəldi, sevindim. İkinci gəldi, daha çox sevindim. Üçüncü... Sonra itirdim. Oynadım, qazandım, itirdim. Gecə oldu, səhər oldu, mən hələ oynayırdım. İşə getmədim, xəstə oldum dedim.

Üç gün belə keçdi. İşə getmədim, evdən çıxmadım, sadəcə oynadım. mostbet azerbaycan apk mənim dünyam oldu. O rənglər, o səslər, o anlar. Pul itirirdim, qazanırdım, yenə itirirdim. Nə vaxt yatdığımı bilmirdim, nə vaxt oyandığımı da. Həyatım o ekrandan ibarət idi.

Dördüncü gün rəis zəng etdi. Dedi: "Sən hardasan, niyə gəlmirsən?" Nəsə dedim, yalan dedim, inanmadı. Dedi: "Sabah gəlməsən, işin bitdi". Qorxdum, çox qorxdum. O gecə oynaya bilmədim, fikirlər beynimdə idi. Sabah nə edəcəm? İşsiz qalsam nə olacaq? Borclar var, xərclər var. Hər şeyi itirəcəm.

Səhər işə getdim. Rəis yanına çağırdı, danışdıq. Dedi: "Sənə son şans verirəm, amma özünə gəl". Başımı buladım, təşəkkür etdim. İşə başladım, amma beynim evdə idi, oyunda idi. Axşam evə gələn kimi yenə açdım, yenə oynadım. Bu dəfə fərqli idi, daha çox oynayırdım, daha çox itirirdim. Dayana bilmirdim, əl deyildi.

Bir ay belə keçdi. İşə gedirdim, evə gəlirdim, oynayırdım. Pul qalmamışdı, borclanmışdım. Dostlardan istədim, vermədilər. Atamdan istədim, verdi, amma gözlərimə baxıb dedi: "Oğul, nə olur sənə, niyə beləsən?" Heç nə deyə bilmədim, başımı aşağı saldım. Anam zəng edirdi, açmırdım. Hamıdan gizlənirdim, özümdən də.

Bir gecə yenə oynayırdım. Saat gecə üç idi, otaq qaranlıq idi, yalnız ekranın işığı vardı. Birdən elektrik getdi. Hər şey qaraldı, sükut çökdü. Oturdum qaranlıqda, heç nə görmürdüm. Nəfəs alırdım, ürəyim döyünürdü. Düşünməyə başladım. Mən nə edirəm? Niyə buradayam? Niyə belə yaşayıram? Cavab yox idi. İki saat qaranlıqda oturdum, düşündüm. Sonra elektrik gəldi, ekran işıqlandı, oyunlar yenə qarşımda idi. Baxdım, barmağım getdi ekrana, sonra dayandı. Basmadım. Telefonu yere qoydum, uzandım yatağa. Yatdım.

Səhər oyandım, günəş pəncərədən girirdi. Qalxdım, geyindim, işə getdim. Yolda düşündüm, bu gün nəsə dəyişəcək. İşdə hər şey qaydasında idi, işlədim, axşam evə gəldim. Telefona baxdım, mostbet azerbaycan apk hələ də orada idi. Barmağım getdi, dayandı. Sildim. Bir dəqiqəyə sildim, apk getdi, oyunlar getdi, hər şey getdi. Rahatladım, çox rahatladım.

Həmin gecə yatdım, rahat yatdım. Səhər oyandım, işə getdim. İşlədim, axşam evə gəldim, kitab oxudum, yatdım. Bir həftə, iki həftə, bir ay. İşə gedirdim, evə gəlirdim, kitab oxuyurdum, yatırdım. Dostlarla görüşdüm, onlar da sevindi. Biri dedi: "Sən dəyişmisən, yaxşı dəyişmisən". Güldüm, keçdim. Borclarımı ödədim, yavaş-yavaş. Anama zəng etdim, dedim: "Ana, hər şey yaxşıdır". Sevindi, ağladı az qala.

Altı ay keçdi. İşimdə yüksəldim, maaşım artdı. Kiçik bir mənzil kirayələdim, təmiz, rahat. Anam gəldi gördü, sevindi. Dedi: "Oğul, mən səninlə fəxr edirəm". Qucaqladım onu, uzun-uzun. O gün anladım nə qədər dəyərli olduğunu.

Keçən gün köhnə dostum Rəşadı gördüm. O da mənim kimi oynayırdı vaxtilə. Salam verdim, soruşdum: "Necəsən?" Dedi: "Yaxşıyam, sən?" Dedim: "Çox şükür". Soruşdu: "Oynayırsan hələ də?" Dedim: "Yox, atdım". Baxdı gözlərimin içinə, dedi: "Mən hələ də oynayıram, çıxa bilmirəm". Dinmədim, nə deyəcəyimi bilmədim. Sonra dedim: "Çıx, Rəşad, çıx. Mən çıxdım, sən də çıxarsan". Başını buladı, getdi. Arxasınca baxdım, ürəyim ağrıdı. Bəlkə bir gün çıxar, bəlkə çıxmaz.

İndi düşünürəm, o apk mənə nə öyrətdi? İtirməyi öyrətdi, sonra qazanmağı. O apk-nın içində mən özümü itirdim, sonra tapdım. O işıqlar, o rənglər yalan idi. Həqiqət bayırda idi, günəşdə idi, işdə idi, anamın qucağında idi. Mən onu gec anladım, amma anladım. İndi bilirəm, ən böyük uduş özünü tapmaqdır. Mən tapdım, siz də tapın. O apk-nı silin, azad olun.