Qış səfərinin sürprizi
Publicado: Sab Mar 21, 2026 5:27 am
Mən yük maşını sürücüsüyəm. On beş ildir ki, Azərbaycanın hər yerinə yük daşıyıram. Astaradan, Qazaxdan, Lənkərandan, Qubadan – hər yerdə olmuşam. İşim ağırdır, uzun yollar, gecələr, tək qalmaq. Amma sevirəm bu işi. Maşınım mənim evimdir. Sükan arxasında özümü azad hiss edirəm. Yalnız bir çətinlik var: uzun yolda, xüsusilə qışda, boş vaxtım çox olur. Bəzən günlərlə yükün boşaldılmasını gözləyirəm. Oturub heç nə etmədən vaxt keçirirəm.
Keçən qış belə bir səfərim oldu. Dağıstandan yük gətirirdim. Sərhəddə hava pisləşdi, qar yağmağa başladı. Yolu bağladılar. Üç gün maşında qaldım. Maşın dayanmışdı, mən kabinədə oturmuşdum. Çöldə qar fırtınası, soyuq, heç kim yoxdur. Yanacaq az idi, maşını işlədib istinmək olmazdı. Yorğanı üstümə çəkib oturmuşdum. Telefonumun batareyası da azalmışdı. Nə edəcəyimi bilmirdim.
Həmin günlərdə darıxmaqdan telefonumu karışdırırdım. Bir dostumun əvvəllər yazdığı mesajı gördüm. O, mənə bir şeydən bəhs etmişdi, o vaxt başa düşməmişdim. İndi yenə oxudum. Mesajda bir link var idi. Fikirləşdim, bəlkə sınamalıyam? Çünki itirəcək heç nəyim yox idi. Vaxtım bol idi. Linkə toxundum. Sayt yavaş-yavaş açıldı. Baxdım, maraqlı görünürdü.
Sayt açılanda gördüm ki, hər şey sadədir. Anlamadığım yerlər var idi, amma maraqlı idi. Qeydiyyatdan keçdim. Sonra fikirləşdim ki, internet zəifdir, hər dəfə sayta girmək çətin olacaq. Bəlkə tətbiqi yükləyim? Bir az araşdırdım, gördüm ki, mobil tətbiq var. Batareyam az idi, amma qərar verdim. Yükləməyə başladım. İnternet çox yavaş idi, bir saatdan çox çəkdi. Axırda yükləmə bitdi. Ekranda yazıldı: mostbet azerbaycan yukle tamamlandı. Artıq hər şey telefonumda idi. Batareya da az qalmışdı, amma sevinmişdim.
İlk gün oynamadım. Sadəcə tətbiqi öyrəndim. Qaydaları oxudum, oyunlara baxdım. Sürücü kimi mən yolu öyrənməyə öyrəşmişəm. Hansı yolda hansı sürət, hansı döngədə necə davranmaq – bunları bilmək lazımdır. Burada da eyni. Əvvəlcə hər şeyi başa düşməli idim.
İkinci gün qar hələ də yağırdı. Yol hələ də bağlı idi. Batareyamı az qalmış yanacaqla maşından doldurdum. Oturdum, tətbiqi açdım. Kiçik bir məbləğlə başlamaq qərarına gəldim. Oynadım. Qazandım. Təəccübləndim. Yenə oynadım. Yenə qazandım. Üçüncü dəfə oynamaq istəyəndə dayandım. Düşündüm, bəlkə bu gün şans gətirir? Amma sonra qərar verdim ki, davam edim. Üçüncü oyunu oynadım. Uduzdum. Üzülmədim. Çünki bilirdim ki, uduzmaq da bu işin bir hissəsidir. Yolda da bəzən itirsən, bəzən qazanırsan.
Üçüncü gün səhər oyandım. Qar kəsmişdi. Yolu açmağa başlamışdılar. Mən də gözləyirdim. Telefonu açdım, tətbiqə baxdım. Bir oyun gördüm, uzun müddət düşündüm. Statistikaları yoxladım. Sonra qərar verdim. Oynadım. Qazandım. Yenə oynadım. Yenə qazandım. Ürəyim döyünürdü. Bir daha oynadım. Ekranda rəqəmlər fırlanırdı. O an nəfəsim tutuldu. Sonra ekran dayandı. Gördüyüm rəqəmə inana bilmədim. O gün bir həftəlik qazancımı beş dəqiqəyə qazanmışdım.
Kabinədə tək idim, çöldə qar, soyuq. Amma içim isti idi. Sevincimdən maşının şüşəsinə toxundum, buz tutmuşdu. Gülümsədim. Sonra dərhal özümü saxladım. Çünki bilirdim ki, həyəcan qərar qəbul etməyə mane olur. Nəfəs aldım, çay içdim. Hesabıma baxdım, qazandığım pulu gördüm. Sonra telefonu yerə qoydum.
Bir saatdan sonra yol açıldı. Maşını işə saldım, yola düşdüm. Yol uzun idi, amma ürəyim rahat idi. Fikirlərim dağınıq deyildi. Maşını idarə edir, qarı izləyir, düşünürdüm. O üç gün maşında qalmağım, o darıxma, o təsadüfi mesaj – hamısı bir şeyə gətirib çıxarmışdı.
Bakıya çatanda evə getdim. Arvadım gördü ki, əhvalım çox yaxşıdır. Soruşdu "yaxşı yük gətirmisən?" Mən gülümsədim, "hə, yük də yaxşı, bir də başqa şey" dedim. O təəccüblə baxdı. Mən ona danışdım. Əvvəlcə qorxdu, dedi "ay bala, qumar oyunları deyillər?" Mən izah etdim ki, bu mənim üçün qumar deyil. Bu, vaxt keçirmək, beynimi boşaltmaq üçün bir yoldur. Qaydaları öyrənmişəm, həddimi bilirəm. O başa düşdü, sakitləşdi.
O gündən sonra hər səfərdə yanımda bir şey də var. Uzun yolda, yük gözləyəndə, gecə maşında tək qalanda, telefonumu açıb baxıram. Artıq bu, mənim üçün adi bir işə çevrilib. Qazansam da, uduzsam da, əsəbləşmirəm. Çünki bir qayda qoymuşam: gündə bir saat, müəyyən məbləğ. Nə çox, nə az.
Bu günlərdə yenə səfərdə idim. Gəncəyə yük aparırdım. Yolda bir yük maşını sürücüsü ilə qarşılaşdım. Tanışım idi, uzun vaxt görməmişdim. Dayandıq, söhbət etdik. O da mənim kimi uzun yolda darıxdığını dedi. Mən ona bu hekayəni danışdım. O da maraqlandı, soruşdu "bəs necə?" Mən dedim "əvvəl tətbiqi yüklə, qaydaları öyrən, sonra başla." Dedim ki, mostbet azerbaycan yukle ilə başlayır hər şey. O da qeyd etdi, dedi "sınayacam."
İndi hər səfərdə çantamda telefonum olur. Uzun yol, gecə, tənhalıq – bunlar artıq məni qorxutmur. Çünki bilirəm ki, boş vaxtımı dəyərləndirməyin bir yolu var. Mən o yolu tapdım. Qar fırtınasında, maşında tək qalanda, heç nəyin olmadığı bir vaxtda. O vaxt mənə öyrətdi ki, bəzən ən çətin anlar ən gözəl kəşflərə aparır. Sadəcə açıq olmaq, cəhd etmək lazımdır. Mən cəhd etdim, oldu. Və indi hər dəfə mostbet azerbaycan yukle düşüncəsi gələndə, o qış gecəsini, o kabinədəki sevincimi xatırlayıram. O sevinc mənə hələ də yoldaşlıq edir. Hər səfərdə, hər uzun yolda.
Keçən qış belə bir səfərim oldu. Dağıstandan yük gətirirdim. Sərhəddə hava pisləşdi, qar yağmağa başladı. Yolu bağladılar. Üç gün maşında qaldım. Maşın dayanmışdı, mən kabinədə oturmuşdum. Çöldə qar fırtınası, soyuq, heç kim yoxdur. Yanacaq az idi, maşını işlədib istinmək olmazdı. Yorğanı üstümə çəkib oturmuşdum. Telefonumun batareyası da azalmışdı. Nə edəcəyimi bilmirdim.
Həmin günlərdə darıxmaqdan telefonumu karışdırırdım. Bir dostumun əvvəllər yazdığı mesajı gördüm. O, mənə bir şeydən bəhs etmişdi, o vaxt başa düşməmişdim. İndi yenə oxudum. Mesajda bir link var idi. Fikirləşdim, bəlkə sınamalıyam? Çünki itirəcək heç nəyim yox idi. Vaxtım bol idi. Linkə toxundum. Sayt yavaş-yavaş açıldı. Baxdım, maraqlı görünürdü.
Sayt açılanda gördüm ki, hər şey sadədir. Anlamadığım yerlər var idi, amma maraqlı idi. Qeydiyyatdan keçdim. Sonra fikirləşdim ki, internet zəifdir, hər dəfə sayta girmək çətin olacaq. Bəlkə tətbiqi yükləyim? Bir az araşdırdım, gördüm ki, mobil tətbiq var. Batareyam az idi, amma qərar verdim. Yükləməyə başladım. İnternet çox yavaş idi, bir saatdan çox çəkdi. Axırda yükləmə bitdi. Ekranda yazıldı: mostbet azerbaycan yukle tamamlandı. Artıq hər şey telefonumda idi. Batareya da az qalmışdı, amma sevinmişdim.
İlk gün oynamadım. Sadəcə tətbiqi öyrəndim. Qaydaları oxudum, oyunlara baxdım. Sürücü kimi mən yolu öyrənməyə öyrəşmişəm. Hansı yolda hansı sürət, hansı döngədə necə davranmaq – bunları bilmək lazımdır. Burada da eyni. Əvvəlcə hər şeyi başa düşməli idim.
İkinci gün qar hələ də yağırdı. Yol hələ də bağlı idi. Batareyamı az qalmış yanacaqla maşından doldurdum. Oturdum, tətbiqi açdım. Kiçik bir məbləğlə başlamaq qərarına gəldim. Oynadım. Qazandım. Təəccübləndim. Yenə oynadım. Yenə qazandım. Üçüncü dəfə oynamaq istəyəndə dayandım. Düşündüm, bəlkə bu gün şans gətirir? Amma sonra qərar verdim ki, davam edim. Üçüncü oyunu oynadım. Uduzdum. Üzülmədim. Çünki bilirdim ki, uduzmaq da bu işin bir hissəsidir. Yolda da bəzən itirsən, bəzən qazanırsan.
Üçüncü gün səhər oyandım. Qar kəsmişdi. Yolu açmağa başlamışdılar. Mən də gözləyirdim. Telefonu açdım, tətbiqə baxdım. Bir oyun gördüm, uzun müddət düşündüm. Statistikaları yoxladım. Sonra qərar verdim. Oynadım. Qazandım. Yenə oynadım. Yenə qazandım. Ürəyim döyünürdü. Bir daha oynadım. Ekranda rəqəmlər fırlanırdı. O an nəfəsim tutuldu. Sonra ekran dayandı. Gördüyüm rəqəmə inana bilmədim. O gün bir həftəlik qazancımı beş dəqiqəyə qazanmışdım.
Kabinədə tək idim, çöldə qar, soyuq. Amma içim isti idi. Sevincimdən maşının şüşəsinə toxundum, buz tutmuşdu. Gülümsədim. Sonra dərhal özümü saxladım. Çünki bilirdim ki, həyəcan qərar qəbul etməyə mane olur. Nəfəs aldım, çay içdim. Hesabıma baxdım, qazandığım pulu gördüm. Sonra telefonu yerə qoydum.
Bir saatdan sonra yol açıldı. Maşını işə saldım, yola düşdüm. Yol uzun idi, amma ürəyim rahat idi. Fikirlərim dağınıq deyildi. Maşını idarə edir, qarı izləyir, düşünürdüm. O üç gün maşında qalmağım, o darıxma, o təsadüfi mesaj – hamısı bir şeyə gətirib çıxarmışdı.
Bakıya çatanda evə getdim. Arvadım gördü ki, əhvalım çox yaxşıdır. Soruşdu "yaxşı yük gətirmisən?" Mən gülümsədim, "hə, yük də yaxşı, bir də başqa şey" dedim. O təəccüblə baxdı. Mən ona danışdım. Əvvəlcə qorxdu, dedi "ay bala, qumar oyunları deyillər?" Mən izah etdim ki, bu mənim üçün qumar deyil. Bu, vaxt keçirmək, beynimi boşaltmaq üçün bir yoldur. Qaydaları öyrənmişəm, həddimi bilirəm. O başa düşdü, sakitləşdi.
O gündən sonra hər səfərdə yanımda bir şey də var. Uzun yolda, yük gözləyəndə, gecə maşında tək qalanda, telefonumu açıb baxıram. Artıq bu, mənim üçün adi bir işə çevrilib. Qazansam da, uduzsam da, əsəbləşmirəm. Çünki bir qayda qoymuşam: gündə bir saat, müəyyən məbləğ. Nə çox, nə az.
Bu günlərdə yenə səfərdə idim. Gəncəyə yük aparırdım. Yolda bir yük maşını sürücüsü ilə qarşılaşdım. Tanışım idi, uzun vaxt görməmişdim. Dayandıq, söhbət etdik. O da mənim kimi uzun yolda darıxdığını dedi. Mən ona bu hekayəni danışdım. O da maraqlandı, soruşdu "bəs necə?" Mən dedim "əvvəl tətbiqi yüklə, qaydaları öyrən, sonra başla." Dedim ki, mostbet azerbaycan yukle ilə başlayır hər şey. O da qeyd etdi, dedi "sınayacam."
İndi hər səfərdə çantamda telefonum olur. Uzun yol, gecə, tənhalıq – bunlar artıq məni qorxutmur. Çünki bilirəm ki, boş vaxtımı dəyərləndirməyin bir yolu var. Mən o yolu tapdım. Qar fırtınasında, maşında tək qalanda, heç nəyin olmadığı bir vaxtda. O vaxt mənə öyrətdi ki, bəzən ən çətin anlar ən gözəl kəşflərə aparır. Sadəcə açıq olmaq, cəhd etmək lazımdır. Mən cəhd etdim, oldu. Və indi hər dəfə mostbet azerbaycan yukle düşüncəsi gələndə, o qış gecəsini, o kabinədəki sevincimi xatırlayıram. O sevinc mənə hələ də yoldaşlıq edir. Hər səfərdə, hər uzun yolda.